Ελληνικό δικαστήριο καταδίκασε τον πρέσβη της Βοσνίας - Ερζεγοβίνης για... εργασιακά δικαιώματα

Δημοσιεύτηκε  στο Ethnos.gr  στις 21 Δεκεμβρίου 2019.

Ο σοφέρ του πρέσβη και τα απλήρωτα δεδουλευμένα - Το Πρωτοδικείο της Αθήνας υποχρέωσε το ξένο κράτος σε καταβολή ποσού ύψους 6.225,39 ευρώ στον ενάγοντα

Καταδικαστική απόφαση σε βάρος του κράτους της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης εξέδωσε το Πρωτοδικείο της Αθήνας, με «φόντο» την καταπάτηση εργασιακών δικαιωμάτων στην πρεσβεία της χώρας στην Ελλάδα. Η υπόθεση αφορά σε Ελληνα πολίτη που εργάστηκε την περίοδο 2013-2014 ως οδηγός του πρέσβη της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης στη χώρα μας και, όπως αναγνώρισε το δικαστήριο, του οφείλονταν δεδουλευμένες υπερωρίες, δώρα και επιδόματα. Μάλιστα, ο σοφέρ είχε αρχικά στραφεί κατά του πρέσβη Ντράγκαν Μπόζανιτς, της πρεσβείας και του ίδιου του κράτους, διεκδικώντας τόσο τα οφειλόμενα όσο και αποζημίωση ύψους 10.000 ευρώ για ηθική βλάβη.

Τελικά, το Μονομελές Πρωτοδικείο της Αθήνας με την 2121/2019 απόφασή του υποχρέωσε το κράτος της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης σε καταβολή ποσού ύψους 6.225,39 ευρώ. «Το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών (Τμήμα Εργατικών Διαφορών) καταδίκασε το κράτος της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης σε καταβολή σοβαρής αποζημίωσης για σοβαρές παραβιάσεις εργασιακών δικαιωμάτων, υπογραφή εικονικών συμβάσεων, στέρηση δεδουλευμένων κ.λπ. που διέπραξε η πρεσβεία της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης στην Αθήνα σε βάρος του Ελληνα οδηγού της» εξηγεί στο «Εθνος της Κυριακής» ο συνήγορος του οδηγού, Αλέξης Αναγνωστάκης.

sasas.jpg
Aλέξης Aναγνωστάκης

Ο Ν.Γ. προσελήφθη τον Αύγουστο του 2013 στην πρεσβεία της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης στην Αθήνα ως οδηγός αυτοκινήτου του πρέσβη. Η πρόσληψή του κάλυπτε όλες τις μόνιμες και διαρκείς ανάγκες της πρεσβείας, καθώς ήταν οδηγός του πρέσβη και του προσωπικού. «Στο πλαίσιο των καθηκόντων του (…), ο ενάγων, οδηγώντας πάντοτε οχήματα της πρεσβείας, μετέφερε τον πρέσβη από την οικία του προς την πρεσβεία και το αντίστροφο και επίσης και στις πάσης φύσης υποχρεώσεις του (υπουργεία, υπηρεσίες, πρεσβείες, δεξιώσεις, εκδηλώσεις). Επίσης μετέφερε και άλλα άτομα του προσωπικού της πρεσβείας σε διάφορες υποχρεώσεις τους, ενώ εκτελούσε πλήθος εξωτερικών εργασιών της πρεσβείας, όπως πληρωμές σε τράπεζες και ΔΕΚΟ, μεταφορά αλληλογραφίας, συμφωνήθηκε δε προφορικώς, καθ’ όσον ουδεμία σχετική μνεία γίνεται στη σύμβαση, να παρέχει την εργασία του επί πενθήμερο εβδομαδιαίως Δευτέρα έως Παρασκευή και με ωράριο από 09.00 έως 17.00» αναφέρεται στο σκεπτικό της απόφασης, που περιγράφει τα καθήκοντα του οδηγού.

Ανάμεσα στις υποχρεώσεις του Ν.Γ. ήταν να διατηρεί τα οχήματα της πρεσβείας σε άριστη λειτουργική κατάσταση, φροντίζοντας για την εξασφάλιση των απαραίτητων αναλωσίμων (καύσιμα, ελαστικά, σέρβις κ.λπ.), ενώ διατηρούσε αναλυτικό ημερολόγιο καθημερινών διαδρομών και πλήρους καταγραφής κατανάλωσης καυσίμων και λιπαντικών, ώστε να εξασφαλίζεται πλήρης έλεγχος της εργασίας του. «Το καθημερινό του πρόγραμμα καθοριζόταν μονομερώς από τα όργανα του κράτους της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, η δε αμοιβή του δεν αντιστοιχούσε σε συγκεκριμένο έργο, όπως κατά κανόνα συμβαίνει στη σύμβαση παροχής ανεξάρτητων υπηρεσιών, αλλά αντιθέτως καταβαλλόταν για την καθημερινή προσφορά των υπηρεσιών του. (…) Το συμπέρασμα αυτό διακριβώνεται και από το οργανόγραμμα κατανομής θέσεων της πρεσβείας, στο οποίο η θέση του οδηγού περιλαμβάνεται ως συστηματοποιημένη θέση, το σύνολο των υποχρεώσεων της οποίας κάλυπτε το επίδικο χρονικό διάστημα μόνος ο Ν.Γ.» αναφέρει ο δικαστής.

 Στον ισχυρισμό της πρεσβείας ότι ο πρώην υπάλληλός της είχε υπογράψει συμβάσεις έργου κατ’ επανάληψη, ο δικαστής εξηγεί πως δεν έχει σημασία, καθώς «από τα διδάγματα κοινής πείρας, οι εργαζόμενοι, ειδικά υπό την πίεση της οικονομικής κρίσης και της αυξημένης ανεργίας, όπως συνέβαινε στην Ελλάδα το επίδικο χρονικό διάστημα, τείνουν να συναινούν σε συμβάσεις που περιορίζουν υπέρμετρα τα δικαιώματά τους, προκειμένου να εξασφαλίσουν μια θέση εργασίας». Μάλιστα, οι συνήγοροί του Αλέξης και Ανδρεάς Αναγνωστάκης σημειώνουν ότι «μεθοδεύτηκε ανεπιτρέπτως και κατ’ εκμετάλλευση της ανάγκης του για δουλειά η υπογραφή “σύμβασης έργου” (εργολαβίας) και όχι εξαρτημένης εργασίας, ενώ οι εικονικές “συμβάσεις έργου” ανανεώνονταν διαδοχικά, μέχρι τη συμπλήρωση ενός έτους περίπου, και καθ’ όλη τη διάρκεια της σχέσης εργασίας δεν του κατέβαλλαν τις νόμιμες υπερωρίες, δώρο Χριστουγέννων και δώρο Πάσχα, επίδομα αδείας κ.λπ.».

Με τη «βούλα» του Πρωτοδικείου της Αθήνας κρίθηκε πως οι συμβάσεις έργου, τις οποίες υπέγραφε ο Ελληνας οδηγός με την πρεσβεία, ήταν στην πραγματικότητα συμβάσεις εξαρτημένης εργασίας, καθώς κάλυπτε μόνιμες και διαρκείς ανάγκες. Σημειώνεται ότι το δικαστήριο εφάρμοσε το ελληνικό δίκαιο και όχι το βοσνιακό, όπως φέρονται να ζήτησαν οι εκπρόσωποι της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, η οποία καταδικάστηκε τελικά στην παροχή των δεδουλευμένων αποδοχών του Ελληνα υπαλλήλου.

«Πρόκειται για τη μοναδική καταδίκη ξένου κράτους από τα ελληνικά δικαστήρια, και μάλιστα για τόσο σοβαρές παραβιάσεις εργασιακών δικαιωμάτων που συνέβησαν στη χώρα μας. Οι αλλοδαπές πρεσβείες πρέπει να λειτουργούν σε πλήρη συμμόρφωση με το διεθνές δίκαιο και με τους νόμους της χώρας που τις φιλοξενεί. Και κυρίως αυτούς που αφορούν την προστασία των δικαιωμάτων των εργαζομένων τους. Οι πρεσβείες σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να μετατραπούν σε εργασιακές offshore» δήλωσαν οι συνήγοροι του πρώην οδηγού της πρεσβείας.

Αλέξης Αναγνωστάκης: Αναγκαίες οι τηλεδιασκέψεις στις ποινικές δίκες – Τι συμβαίνει στην Ευρώπη

Δημοσιεύτηκε στο Dikastiko.gr στις 6 Μαίου 2020

Του Αλέξη Αναγνωστάκη*

20161213 090808 361lbrcvy9grcisxbbcs22

Οι υπάρχουσες Υποδομές (Κτιριακές και άλλες) των Ποινικών Ακροατηρίων και των Δικαστικών υπηρεσιών της χώρας, καθιστούν αυτή τη στιγμή πλήρως ανέφικτη την τήρηση των προβλεπόμενων Μέτρων Ασφαλείας για τον κορωνοϊό. (Πχ. 1 άτομο ανά 10 τ.μ.,  αποστάσεις 1,5 μέτρου κ.λ.π). 

Υπό τέτοιες συνθήκες πανδημίας,  απειλών κατά της υγείας και κινδύνων κατά της ζωής, το μόνο σίγουρο είναι, πως το Δικαστικό σύστημα όπως έχει σήμερα, δεν θα μπορέσει ούτε πρέπει να λειτουργήσει.

Η εικόνα Δικών, όπου Δικαστές, Δικηγόροι, Μάρτυρες, Κατηγορούμενοι και Ακροατήριο  παρευρίσκονται με μάσκες, με καλυμμένα τα χαρακτηριστικά του προσώπου τους, ως απρόσωπα μορφώματα, όπου κάθε προσέγγιση απαγορεύεται,  μοιάζει εφιαλτική.

Πέραν όλων των άλλων,  θα επιφέρει αδυναμία άσκησης καθηκόντων. Και βέβαια δικονομικά προβλήματα.

Η σύγχρονη Τεχνολογία πρέπει να τύχει αξιοποίησης και εφαρμογής προς αντιμετώπιση του αδιεξόδου.    Και για το παρόν και για το μέλλον.

Η μετάβαση σε κάποιες τουλάχιστον μορφές   εξ αποστάσεως Δικαιοσύνης μέσω Τηλεδιασκέψεων κλπ  γίνεται απόλυτα αναγκαία.

Ήδη εφαρμόζεται στην πλειοψηφία σχεδόν των Ευρωπαϊκών κρατών.

Ενδεικτικά, στο Ηνωμένο Βασίλειο και στη Γαλλία, υπάρχει  δυνατότητα συμμετοχής δικηγόρων και μαρτύρων μέσω Τηλεδιάσκεψης, τόσο στην Προδικασία όσο και στο Ακροατήριο.

Στην Ολλανδία, οι κρατούμενοι εμφανίζονται μέσω Τηλεδιάσκεψης στην Προδικασία.  Πχ. για τη συνέχιση ή μη  της  Προσωρινής κράτησης.

Στην Ισπανία, την Σερβία και την Λιθουανία, νέοι Νόμοι επεξεργάζονται για να προσαρμοστούν στις νέες ανάγκες και απαιτήσεις.

Δεν παραγνωρίζω  ότι η Τηλεδιάσκεψη δεν αναπληρώνει σε καμία περίπτωση την φυσική παρουσία στο  Δικαστήριο και την ζώσα άσκηση των υπερασπιστικών δικαιωμάτων.

Γιαυτό και οι εξ αποστάσεως Δίκες θα πρέπει να παραμείνουν αυστηρά η εξαίρεση και όχι ο κανόνας.

Κυρίως δε σε περιπτώσεις όπως η τωρινή Υγιεινομική κρίση.

Επίσης,  επί κρίσιμων απόντων μαρτύρων, κατηγορουμένων,  η συμμετοχή των οποίων θα οδηγούσε στην ανεύρεση της αλήθειας

Ιδιαίτερη προσοχή θα πρέπει να δοθεί στο δικαίωμα του κατηγορουμένου που εξετάζεται με Τηλεδιάσκεψη, να έχει πρόσβαση στο δικηγόρο του πριν την εξέταση, κατά τη διάρκεια της απολογίας  του και μετά από αυτήν.

Θα πρέπει να παρέχεται ξεχωριστή ασφαλής γραμμή επικοινωνίας, προς τούτο.

Η εμπιστευτικότητα τέτοιων Συνομιλιών θα πρέπει να προστατεύεται.

Η παράβαση του απόρρητου της επικοινωνίας δικηγόρου με κατηγορούμενο να αποτελεί  κακούργημα.

Ο κατηγορούμενος θα μπορεί να επιλέγει  το δικηγόρο του και να τον έχει παρόντα κατά τη διάρκεια της Τηλεδιάσκεψης.

Θα πρέπει να υπάρξουν αξιόπιστες πλατφόρμες Τηλεδιάσκεψης, που να παρέχουν αξιοπιστία. Και να διασφαλίζεται η τήρηση των προσωπικών δεδομένων των συμμετεχόντων.

Θα πρέπει να παρέχεται κατά το δυνατόν η αίσθηση παρουσίας σε Ακροατήριο, με δυνατότητα να είναι ορατός ο Δικαστής, ο Εισαγγελέας, οι Δικηγόροι καθώς και οι εκφράσεις αυτών.

Τα παραπάνω μέτρα είναι ενδεικτικά.  Και όχι περιοριστικά.

Τα προβλήματα που θα προκληθούν  -ουσίας και δικονομικά-  θα είναι σίγουρα πολλά. Και δεν μπορούν να προβλεφθούν στην ολότητά τους από την αρχή.

Χρειάζεται συνεχής αναπροσαρμογή,  βελτίωση και συνεχής εξέλιξη προς τούτο.

Είναι όμως σημαντικό να ξεκινήσει  και στη Χώρα μας το νομικό πλαίσιο και η υλοποίηση της εξ αποστάσεως Δικαιοσύνης προτού οι παρούσες συνθήκες και όσες έπονται, οδηγήσουν στην οριστική παράλυση αυτής.

Η Ένωση Eυρωπαίων Ποινικολόγων (European Criminal Bar Association), στο Διοικητικό Συμβούλιο της οποίας έχω την τιμή να συμμετέχω, σύντομα θα παρουσιάσει τον οδικό χάρτη  της μετάβασης των Ευρωπαϊκών χωρών (μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα) σε ψηφιακότερες μορφές ποινικές  Δικαιοσύνης, με εγγύηση και προστασία των δικαιωμάτων του κατηγορουμένου.    Και των αντίθετων συμφερόντων των Διαδίκων.

*Μέλος Διοικητικού Συμβουλίου Ένωσης Ευρωπαίων Ποινικολόγων

COVID-19: A Threat to Fair Criminal Justice?

By Alexis Anagnostakis, Barrister at Law

The COVID-19 pandemic is decisively changing the way we work in criminal justice worldwide.

The recently announced general measures suspending the functioning of the Courts across Europe, with a view to stemming the spread of the coronavirus, are certainly moving in the right direction.

However, as I understand it, the above suspension is partial, as the criminal courts will still operate for a certain category of "urgent" acts.

It is also common knowledge that most of the European criminal courts do not at this moment have the capacity to function at – and indeed provide lawyers with the possibility of participating from – distance (e.g. via videoconferences or Skype). In some countries urgent criminal cases (e.g. flagrant acts) are still taking place in difficult crowded conditions with a high risk of contamination (detainees, lawyers, judges, clerks, police officers).

Despite their urgency, I do not believe that the administration of justice should come at this threateningly expensive price.

Indicatively, in this situation, in the course of any trial process the defendant is impermissibly faced with a double risk of punishment: by the Court’s conviction on the one hand, and by the threat of contamination on the other.

Defendants are obliged to endure a process through which they have to defend themselves in a state of anxiety and fear for their health. 

Also, judges, lawyers, and court staff are all facing the same impermissible risk of contamination.

The concept of a Fair Trial should be found first of all as a process within the rules of safety for all parties involved.

In view of the above, I suggest it is now the time to voice our concerns and recommend the undertaking of any measures necessary to enable hearings and proceedings to take place at distance, or hearings with guarantees of safety for all participants. Otherwise, full suspension of the criminal system must be recommended.

A second point I would like to raise is that, in the context of the announced measures, there are reasonable fears that in this time of crisis suspects, defendants and prisoners (vulnerable members of our societies who are demonised or ignored at the best of times) will be forgotten.

“Emergency trials” without full respect of defence rights, under the pandemic, should not accepted or tolerated. 

We cannot let the coronavirus lead to an erosion of civil liberties, as can often happen in times of emergency.

Greek Court clears Turkish prosecuted Judge


A Greek Court has acquitted a Turkish prosecuted Judge who fled Turkey with allegedly false documents in order to seek asylum in Europe.
The judge, who cannot be named for legal reasons, held a senior position at the Courts of a large city in Turkey which were especially responsible for terrorism cases. After the failed coup, she was dismissed together with other judges and prosecutors as supposed members of an “armed terrorist organization”.

An arrest warrant was issued against her. Her passport was immediately invalidated, in order to trap her in the country. She fled Turkey with her daughter, who is two and a half years old, aiming to arrive in Germany in order to seek asylum.

She was arrested at Athens airport, as an intermediate station, for using a false passport and attempting illegal exit from the country. She was detained for days in detention and transfer centres.

She was found guilty at First Instance and was sentenced to imprisonment for 6 months.

However, the Court at Second Instance accepted the claims of defense presented by her defense attorney Alexis Anagnostakis that, at that time, she had the status of refugee according to the Geneva Convention and the New York Protocol. Therefore, she was in a “state of emergency”, being forced to seek asylum in a European country, a fact which excuses any unjustified nature of her actions.

Her lawyer Alexis Anagnostakis believes that the Judgment of the Greek Court shall contribute to the protection of other prosecuted Judges in Turkey, who are being punished harshly for nothing more than exercising their duties.